Ad Astra

Mum ışığında gevşiyor sanki Gaia 

Turuncu bir gece hakim yukarıda

Bölük pörçük bulutlar ama açık seçik ay 

Yıldızlar soluk birer gömü gibi aralarda parıldıyorlar 

Yamaçtan aşağı bir belirip bir kaybolan ateşböcekleri misali 

Yerin ve göğün yüzleri farklı sanki, arada bir filtre 

Kendine akışkan tepeler, pıhtılaşıp çökmüş yer

Battıkça batan insan, gözleri gökte 

Bir rüzgar sesine tutunup gitmek istercesine 

Ikınıyor sanki doğa; üzgün, kırgın, sinirle

İvedi bir boşalma gerekli, ama nereye? 

Aşağısı yukarısı yok, evren sonsuz, yönsüz, yansız.. 

Çalakirli her zerresi insan elinin değdiği 

Kutsal sayan kendini, en büyük günahı evrenin halbuki

Mağlubiyetlerden hallice bir galibiyet nemi var sanki, ufak bir sezi...